Η Οικονομική κρίση οφείλεται στην υπερσυσσώρευση των κερδών των πολεμοκάπηλων και των κλεπταποδόχων από το αίμα και το μόχθο των λαών.

Παρακολουθώντας αυτά που συμβαίνουν ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια στην πατρίδα μας ( δεν είναι δα αυτή τη στιγμή κι ο αφαλός του κόσμου για να χρειάζεται κεφαλαίο Π) βλέπω και ακούω συνεχώς και περισσότερο ότι από τη μια μεριά η αγραμματοσύνη μας, ο παρουσιαζόμενος στον τόπο μας οχαδερφισμός ή δοξαθεϊσμός με πολύ δόση του προαιώνιου καιροσκοπικού χαρακτήρα μας, μας έχει κάνει κυριολεκτικά ευάλωτα και αθεράπευτα θύματα των μηχανισμών πλύσης εγκεφάλου από ένα μεταβατικό ιστορικά, μεταπρατικού τύπου, πολιτικό σύστημα και από μια καθοδηγούμενη από κέντρα συμφερόντων, (συμφερόντων στην ουσία όχι λαϊκών) μιας ελιτίστικης μειοψηφίας της κοινωνίας της αρπαχτής και της αραχτής, που δικαιολογημένα μια κι όλοι τσιμπάμε μας θεωρεί όλους τους μη άρπαγες κι όλους του μη αραγμένους ηλίθιους, ή κατά την ξύλινη πλέον γλώσσα τους, Γραφικούς. Δεν είμαι, ξεκαθαρίζω, υπέρ της Επανάστασης. Η Επανάσταση για να γίνει θέλει πολύ Γνωστική προετοιμασία και αν υπήρξε σε κάποιες Μεγάλες Ιστορικές στιγμές της Ανθρωπότητας γρήγορα εκφυλίστηκε αφήνοντας πίσω της διαχρονικά ελάχιστα μέχρι ασήμαντα στο μέλλον αποτελέσματα. Δεν είμαι και πάλι το ξαναλέω υπέρ της Επανάστασης. Είμαι όμως υπέρ των μικρών καθημερινών επαναστάσεων. Τι εννοώ; Εννοώ ότι από αύριο κρίνοντας την κάθε είδους πληροφορία που φθάνει στην αντίληψή μου θα αγωνίζομαι με όση γνώση διαθέτω και μ' όση θα προσπαθώ να αποκτήσω να μην ανήκω πλέον ούτε στους ηλίθιους μα και σε καμιά περίπτωση στους αραχτούς και στους άρπαγες. Εξάλλου η μεγαλύτερη ευκαιρία να κάνω την μικρή μου επανάσταση είναι η εμπεδωμένη ακόμη δυνατότητά μου να μπορώ με την ψήφο μου να στέλνω στο σπίτι τους όλους τους πολιτικούς, που με τον ένα τρόπο ή άλλο ωφελούν το σύστημα της αραχτής και της αρπαχτής. Η θεωρία της Λερναίας Ύδρας δεν έχει υπόσταση όσο ο λαός έχει μυαλό και θέλει την αλλαγή. Και επιμένω εδώ ότι ο λαός δεν είναι ηλίθιος! Η ακυβερνησία που πολλοί ισχυρίζονται ότι είναι παράγοντας πολιτικής αποσταθεροποίησης βεβαίως και βλάπτει αλλά μήπως και δεν βλάπτει το ίδιο η στρεβλή αντίληψη της Πολιτικής των μεσαζόντων παραγόντων της κρατικής εξουσίας στην αρπαχτή και την αραχτή. Ο Καβάφης οικτίρει τον τόπο τον Ελληνικό και σε καμία περίπτωση δεν τον ευλογεί όταν με τραγικότητα ειρωνική αποφθεγματίζει με το περίφημο και: «οι τρεις βλάπτουν το ίδιο την Αντιόχεια». Μεταξύ των τριών είναι στο χέρι όλων μας με περίσκεψη κι όχι με κατευθυνόμενη συνταγογραφία να βρεθεί ο τέταρτος που θα κάνει την υπέρβαση και θα έρθει σε σύγκρουση με το κατεστημένο, έτσι που ο τόπος να πάρει καινούργια ανάσα και να ξεπεράσει έστω και λίγο την μιζέρια μέσα στην οποία τουλάχιστον και μόνο η Πολιτική ανικανότητα και η Πολιτική αδιαφορία τον έχουν οδηγήσει. Στον τόπο μας οι μόνοι Πολιτικοί που πέτυχαν είναι ελάχιστοι. Πάντως κι αν πέτυχαν κάτι κυριολεκτικά το οφείλουν στην ρήξη τους με την κατεστημένη της εποχής τους πολιτική αντίληψη. Έστω και στον μονόπλευρο και αδιέξοδο δρόμο της διεφθαρμένης, -στον τόπο μας σε μέγιστο βαθμό,- ελεύθερης αγοράς. Όσο και εάν οι μεγάλοι οικονομολόγοι και κοινωνιολόγοι να λένε το αντίθετο, υπάρχουν πολλές ευκαιρίες, μέσω δουλειάς, γνώσης και παραγωγής αληθινά Δικαιότερων Νόμων, να μπει φραγμός και στο Δημοσιοϋπαλληλικό αραλίκι αλλά και στην ασυδοσία και την διαφθορά της αγοράς και μάλιστα σε περιθώρια που και ο λαός θα ωφελούνταν και η παραγωγικότητα σε υγιείς βάσεις κέρδους και κόστους θα ισορροπούσε. Υπάρχουν περιθώρια και κέρδους λογικού και υγιούς ανταγωνιστικότητας πριν να φθάνουμε στα καρτέλ της αλαζονείας και τελικά της ματαιότητας. Κυρίως της ματαιότητας μια και μόνο αυτή στο τέλος απομένει, αφού κανείς απ’ αυτούς στον τάφο δεν πήρε τίποτα μαζί του. Ούτε ιδιωτικά αεροπλάνα , ούτε καράβια, ούτε πολυτελείς επαύλεις, ούτε μετοχές δικές του ή συγγενικών του προσώπων. Πολλών απ’ αυτούς ύστερα από χρόνια ούτε μια επιγραφή του επίθετού τους δεν θα φιλοξενεί το νεκροταφείο. Οι ενδιαφερόμενοι ας κάνουν μια επίσκεψη στα νεκροταφεία και θα το διαπιστώσουν με ευκολία. Η Ζωή είναι μια παγίδα και ξέρει εύκολα να εκδικείται. Όσο για τις φιλοδοξίες τους η Ιστορία τις κρίνει ανάλογα τελικά.