Το σπίτι του μεγάλου πατριώτη Κ. Παλαμά στην οδό Ασκληπιού 3, που την νύκτα των τραγικών γεγονότων που ακολούθησαν την δολοφονία του αείμνηστου, 15χρονου, Αλέξη Γρηγορόπουλου διαδόθηκε από σύγχυση των μέσων ότι κάηκε. Στην πραγματικότητα εκείνο που κάηκε στα γεγονότα ήταν η Βιβλιοθήκη Παλαμά, που μάλλον εστεγάζετο στο παλαιό κτήριο της Ιατροδικαστικής σχολής, δίπλα στην Νομική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το ίδιο το νεοκλασικό σπίτι της εικόνας που έμενε ο ποιητής για κάποιο διάστημα, χωρίς να έχει καεί το έφαγε η απληστία του μπετόν αρμέ και η αδιαφορία του κράτους ανέκαθεν για την πολιτιστική κληρονομία μας.

Κωστής Παλαμάς ο Μεσολογγίτης μεγάλος Πατριώτης.

ΓΙΑ ΤΙΣ ΚΑΜΕΝΕΣ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΕΣ. ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ ΜΑΣ. ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΚΑΤΑΝΤΙΑ ΜΑΣ ΣΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΜΑΣ ΟΔΗΓΟΥΝ ΑΦΡΟΝΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΚΑΙ Ο ΞΕΣΤΡΑΤΙΣΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΕΑΥΤΟΥΛΗΣ ΜΑΣ!

Η ΑΣΑΛΕΥΤΗ ΖΩΗ

Και τ' άγαλμα αγωνίστηκα για το ναό να πλάσωστην πέτρα τη δική μου απάνω,και να το στήσω ολόγυμνο, και να περάσω,και να περάσω, δίχως να πεθάνω. και το 'πλασα. Κ' οι άνθρωποι, στενοί προσκυνητάδεςστα ξόανα τ' άπλαστα μπροστά και τα κακοντυμένα,θυμού γρικήσαν τίναγμα και φόβου ανατριχάδες,κ' είδανε σαν αντίμαχους και τ' άγαλμα κ' εμένα. Και τ' άγαλμα στα κύμβαλα, κ' εμέ στην εξορία.Και προς τα ξένα τράβηξα το γοργοπέρασμά μουκαι πριν τραβήξω, πρόσφερα παράξενη θυσίαέσκαψα λάκκο, κ' έθαψα στο λάκκο τ' άγαλμά μου. Και του ψιθύρισα: "Άφαντο βυθίσου αυτού και ζήσεμε τα βαθιά ριζώματα και με τ' αρχαία συντρίμμια,όσο που νάρθ' η ώρα σου, αθάνατ' άνθος είσαι,ναός να ντύσει καρτερεί τη θεία δική σου γύμνια!" Και μ' ένα στόμα διάπλατο, και με φωνή προφήτη,μίλησ' ο λάκκος: "Ναός κανείς, βάθρο ούτε, φως, του κάκου.Για δω, για κει, για πουθενά το άνθος σου, ω τεχνίτη!Κάλλιο για πάντα να χαθεί μέσ' στ' άψαχτα ενός λάκκου. Ποτέ μην έρθ' η ώρα του! Κι αν έρθει κι αν προβάλει,μεστός θα λάμπει και ο ναός από λαό αγαλμάτων,τ' αγάλματα αψεγάδιαστα, κ' οι πλάστες τρισμεγάλοιγύρνα ξανά, βρικόλακα, στη νύχτα των μνημάτων! Το σήμερα ήτανε νωρίς, τ' αύριο αργά θα είναι,δε θα σου στρέξη τ' όνειρο, δε θάρθ' η αυγή που θέλεις,με τον καημό τ' αθανάτου που δεν το φτάνεις, μείνε,κυνηγητής του σύγνεφου, του ίσκιου Πραξιτέλης. Τα τωρινά και τ' αυριανά, βρόχοι και πέλαγα, όλασύνεργα του πνιγμού για σε και οράματα της πλάνηςμακρότερη απ' τη δόξα σου και μια του κήπου βιόλακαι θα περάσεις, μάθε το, και θα πεθάνεις!"Κ' εγώ αποκρίθηκα: "Ας περάσω κι ας πεθάνω!Πλάστης κ' εγώ μ' όλο το νου και μ' όλη την καρδιά μουλάκκος κι ας φάει το πλάσμα μου, από τ' αθάνατα όλαμπορεί ν' αξίζει πιο πολύ το γοργοπέρασμά μου". Η κηδεία το 1941 του Κ. Παλαμά που απετέλεσε ευκαιρία απότισης χρέους τιμής στον ποιητή και εκδήλωση συνάμα αντίστασης του λαού των Αθηνών εναντίον των Ναζιστών.

ΥΓ. Μερικά θλιβερά πρόσφατα και κάποια παλιότερα ξεχασμένα!
Ο κύριος Πάγκαλος σε κάποιο κανάλι εχθές (16/12/2008) αναρωτιόταν αν μπορεί οι φοιτητές να καίνε βιβλιοθήκες. Εγώ ο φτωχοπρόδρομος χωρίς να συμμερίζομαι το υποθετικό δίλλημα του, γιατί έτσι κι αλλιώς δεν πιστεύω με τίποτα ότι όντως φοιτητές έκαψαν βιβλιοθήκες, αντιστρέφοντας αυτό, αναρωτιέμαι αν πολιτικοί μπορούν να αρνούνται άσυλο σ' ένα αγωνιστή που πολεμά για την ανεξαρτησία του λαού του. Περασμένα ξεχασμένα; Μπορεί! Όμως μην ανάβουμε φωτιές εκεί που δεν υπάρχουν, ή που τουλάχιστον κανείς δεν μας είπε επίσημα ότι πραγματικά φοιτητές έκαψαν τη βιβλιοθήκη στο κτήριο του Πατριώτη Παλαμά.